15 Mar · MommiesBook · No Comments

Lohusalık mı?

Doğumumu yaptım, hastaneden 2 saat erken çıkmak için 40 takla attım, eve gelince her şey bir anda yoluna girecek sandım... Hiç bir şey bilmiyormuşum meğer. Onca okunan kitap, edilen sohbet... Ama aslında nasıl emzirileceğini öğrenmiştim ben?!

Göğüs nasıl tutulur, bebeğin ağzına nasıl yerleştirilir, sütü neler arttırır...

İş başa düşünce, asıl olan sadece; tecrube ve deneyim! Daha hastanede emzirirken başladı, hiç acıdan ağladığımı bilmem ama emzirirken öyle canım yanıyordu ki, ağlayarak emziriyordum. Hatta bir gün emzirirken yastığa sarılarak ağladığımı görünce eşim de çok üzümüştü. Canım benim. ''Sen nasıl bir kadınsın? Bu acıyı çekip hala nasıl direniyorsun emzirmeye?'' demişti. Mama vermek asla geçmedi aklımdan. ''1 hafta emzirmeye ara ver, mama yesin, sen iyileş'' dedi. İstemedim, inat ettim.

Doktorum antibiyotikli krem vermişti. Emzirme sonrası sürmem için. En az 3 saat kalması gereken bir krem sonra iyice yıkamak gerekiyor. Tabi krem kalıntısı olmasın diye ben 3 saatte bir duşa girerdim. Duşta resmen gözyaşlarımla yıkanırdım.

Benim lohusalığım hakkaten zor geçti...

Gerçi bir bebeğinizin olması o kadar güzel bir duygu ki, o dönem çok farkedemesemde, güzellikleri o kadar çok ki, zorlukları minicik kalıyor.

Hastaneden çıktığım andan itibaren her dakikadan nefret ediyordum. Hemşiresiz bebek mi bakılırmış ya?

Ben emzirmeyi beceremiyorum ki bu çocuk aç!

''Nolur hemşire gelsin bizi hiç bırakmasın'' diyordum.

Evimiz merkeze 45 km uzaklıkta olduğu için benim bu talebim, hayalden öteye gidemedi. Doğum sonrası 20. gün falan...

Gece uyku yok, sabah gün uyanmış, eşim işe gitmek üzere üstünü giyiniyor.

Giyinmiş takım elbisesini, ben yatakta, Zeynep yanımda yarı uyuyor. Tepemde kocaman bir topuz, zaten sürekli terliyorum, göğüslerimin acısı fenalar fenası, Zeynep uyanacakta emmek isteyecek diye ödüm kopuyor. He bir de  telefonum elimde bir facebook a gireyim dedim. Neeeee??! Kuzenim eşiyle birlikte balayı için Maldivler'de, fotograflardan bahsetmiyorum bile!

Ben daha bunu söyleyemeden eşimden bir soru geldi ve bende görüntü gitti... Sorusu şöyleydi :

''Aşkım bu kravatımı takayım, bu kravatımı? Bu arada kol düğmelerim bunlar.'' E ben lohusayım zaten, 15 kilo var üstümde fazladan bir de yanımda 20 gündür tanıdığım bir cüce ve aslında sadece boyu cüce kendisi canavar!! Başladım hüngür hüngür ağlamaya, 1 saat beni sakinleştirmeye çalıştı garibim. 40 gün çok gerçek bir rakam. 40 gün sonra, hayal gibi, sihir gibi bir anda tüm sıkıntılar bitiyor. Hayat şahane bir hal alıyor.

Bu arada emzirme konusu herkes için benim ki gibi travmatik olmak zorunda değil. Göğüs yapısı ile de ilgili olabilir ama hamilelik sürecinde, göğüslerinizi lütfen emzirmeye hazırlayın.  Sizi seviyorum anneleeer.

Ama lohusa anneleri daha çok seviyorum:)

Category: Hazırlıklar

MommiesBook

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Kategoriler

Yenilikleri takip etmek için E-Bülten’ e üye olun


Bumerang - Yazarkafe