2 Yaş

  2 Yaş sendromundan bahsediyor herkes. Bizim evde bir huzur bir huzur :) Yeni keşiflerin tadına bakan bir Zeynep. Bu yaşın gündemi korkular aslında. Gökyüzünden, yeryüzünden farklı olan her şeyden korku hali. Ay dede demiş kim demişse, kuzum sabah akşam gökyüzünden kaçıyor :) Dede değil o, alakası yok sen yanlış anladın diyorum, kim takar... Neden korktuğunu söyleyemeden geçen günler, karıncalarla gizli sohbetler, izlemek öyle keyifli ki onu bu aralar…   Ne ekersen onu biçersin cümlesini her an hissettiriyor bu dönemde. 10 aylıkken önüne koyduğum parmak gıdalarla başlayan blw serüveni, her sabah büyük sevgi gösterileriyle uyandırma ritüellerim, süper keyifli oyunlarımız bana gerisin geriye ışıldayarak dönüyor. Her sabah mutlu uyanan, her işini kendi yapmaya ve bize de yardım etmeye gayret eden, kendi kendine oyun kurup bundan keyif alabilen bir çocuk ortaya çıkıyor. Her an çocuklarımızla olmak istesek de, bazen kendimize zaman ayırma ihtiyacımız oluyor. Aynı evin içinde, kendi kendine odasında 1 saat oynayabilen bir çocuk aslında büyük lüks. ‘’Ne ekersen onu biçersin’’ 2 yaşın cümlesi bence. Siz ona nasıl davrandıysanız, sorularına nasıl yanıtlar verdiyseniz, ne kadar sabrettiyseniz, ne kadar sesinizi yükselttiyseniz ya da sakin kaldıysanız, ne kadar ona kendi işini yapabilmeyi, yardımlaşmayı, merhamet duygusunu verdiyseniz, filizlenen tohumunuz , size, nasıl bir ağaç olacağının sinyalini iki yaşında vermeye başlar. Anne karnında iletişimin başladığını düşünürsek, yaklaşık 3 senenin geri bildiriminin çok net alındığını söyleyebilirim. 2 yaş sendromu da neymiş siz bir de 3 yaşı görün diyeceğim eyvah diyeceksiniz ama hakikaten öyle. Zeynep’ le iletişimimde her zaman net olmaya özen gösterdim. Aslında genel olarak net bir insanım ama ona herhangi bir şeyi açıklama noktasında sabrımı hep kontrol altında tuttum. Anne şunu istiyorum, bunu al gibi cümlelerin hiç cevabı olmadı bende. Önce istemeyi öğrenecekti öğrendi. Baştan hayır dediğim hiçbir cevap sonradan evet olmadı. Eğer inat ettiğini hissedersem, inatlaşmak yerine, onun çok istediği şeyi, sanki,  ben yapmasını çok istiyormuşum gibi davranarak olayı inatlaşmaktan çıkarıp mantık safhasına taşıdım.   2 yaşın sonlarında net olarak gözlenen bir kendini ifade etme ve kanıtlama durumu söz konusu ki bunu bir 3 yaş yazısı ile anlatmayı uygun buluyorum lakin anlat anlat bitmeyecek cinsten.     2 yaş yazımı kocaman öpücüklerimi ileterek sonlandırıyorum efendim :)   Sevgiyle    

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir